Şu kısa ömrümde ailem tarafından asosyal olarak adledilmemin tek sebebi akraba ziyaretleridir.
Bilen biliyor uzun süredir görülmeyen akrabanın ziyaretine gitmenin nasıl bir azap olduğunu. Hele ki 4-5 yaşlarınızdayken sevimli bir çocuksanız -ben yanaklardan kurtarıyormuşum- ileride boku yediğinizin resmidir. Hayır tabiy ki akraba ziyaret edilir, edilmelidir de ben neden korktuğumu bir anlatayım;
efendim annemin akrabalarından biri, 100 yaşında olabilir bilmiyorum ben kendimi bildim bileli yaşlı bir teyze ve bu teyzenin bir tayfası var.
(Kadınla 4 yaşındayken talihsiz bir tanışmam olmuş, tam hatırlamıyorum. Sadece gözüme yalnışlıkla dirsek attığını ve uzunca bir süre mor mor dolaştığımı bilirim.)
Fazla yılışıkmışım küçükken. Tüm yılışıklık potansiyelimi tüketecek kadar. -ama yabancılara değil-
İşte bu yılışıklık beni ortam şebeği yapıyor. Artık nerden öğrendiysem, şu danslı el kol hareketli çocuk şarkılarından birini öğrenmiştim -çok acı- o dönemde ve her gittiğimiz ortamda bu şahane gösteriyle insanları eğlendirmeyi kendime görev bellemiştim. Bu teyze de o dönem şanslılarından biri işte. Benim mikembel gösterimi seyretmiş.
Ve bu tarihten sonra kadın beni her gördüğünde benden bu dansı ve şarkıyı istiyor. İlk gösterimden sonra bir kez daha istediğinde -6 yaşındaydım- "ehe mehe" deyu utanarak hatırladığım kadarını yapmaya çalışmıştım. Ama tabi ondan sonrakilerde "büyüdüm lan ben" duygusu ağır basmış olacak ki bir daha yapmadım. -bu ısrarla dans isteyen teyza güruhu bu sene de karşıma çıktı neyse burada ayrıntıya girmek istemiyorum çok zor anlardı.-
Babamın akrabaları ise çok bilmiş olduğumu, çok konuştuğumu ve hala öyle olcağımı sanıyorlar. 4 yaşında bir çocuğun "hede hödö farrbikada üretilir diyy mi yengeeee" sorusundaki çok bilmişliği ben nasıl yakalayım ki şimdi?
Bilmişlik dışında -ki onlar bilmişliği "egebesi" kelimesiyle tabir ediyorlar- "sen çocukken sürekli zıplardın durduğun yerde, artık zıplamıyor musun" sorusu her bayram bana sorulan sorular arasında yer alıyor. -he zıplıyorum mınıkii-
Ki şu da var yaklaşık 5 senedir şu anki boyutlarımı -alşsdkjasldk- korumama rağmen her görüşmede "ayyyy gençkız olmuşsuuuun" serzenişi kulaklarımda çınlıyor. Aynı durumu benden büyük olan kuzenim de "ovv delikanlı adam olmuş" versiyonuyla yaşıyor.
Hal böyleyken her sene gidip de aynı muhabbetleri duymak beni isyana sürüklüyor. -asi ergenim ya ona verin aşdlkaşsldkas- Korkum 30 yaşımda da bana hala "ilkbahar yaz sonbahar kış" şarkısını söyletmeye kalkacakları.
Ya benim sülale hepten şuursuz, ya da her aile böyle.
Neyse efendim sonuç olarak el öpmek iyidir.
"ilkbahar yaz son bahar kış
çiçekli karlı bir akıııııııış"
[gugılda çocuk diye aratınca ilk sırada çıktı eved. altında da "korkan çocuk resmi sarışın yakışıklı" yazıyor. allah sen koru yareppi]
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder